Runmageddon bez medali. Przez 6 godzin ratowali życie w błocie po pas

To nie był modny bieg z przeszkodami, za który płaci się wpisowe. Nie było pamiątkowych medali, profesjonalnego pomiaru czasu ani kibiców na trybunach. Było za to mordercze błoto, skrajne wyczerpanie i stawka wyższa niż jakiekolwiek podium: życie dwóch uwięzionych zwierząt.

Impuls, który poruszył lawinę dobra

Wszystko zaczęło się od sygnału o jeleniach uwięzionych na polu refulacyjnym w okolicach Świnoujścia. Teren ten, znany ze swojej zdradliwości, stał się dla zwierząt śmiertelną pułapką. Gdy inni jeszcze analizowali sytuację, jako pierwszy do działania zgłosił się Rafał Suchecki i Roman Bełczącki. To ich determinacja stała się iskrą, która zmobilizowała grupę 18 osób do podjęcia niemal niemożliwej misji.

Ile czasu potrzebował Rafał Suchecki i Roman Bełczącki by dotrzeć do jeleni? Dłużej niż myślicie, nie było z górki. Kolejne pytania. Jak je złapać i wyciągnąć na brzeg? Nie była to „bułka z masłem” – pisze na profilu społecznościowym Krzysztof Chomicz

Autor relacji filmowej Krzysztof Chomic

Sześć godzin w „strefie śmierci”

Jeśli ktoś uważa, że sześć godzin to niewiele, nigdy nie próbował przejść metra w gęstym, bagiennym błocie, które zasysa nogi aż po pas. Ratownicy – w tym Rafał i Roman – musieli zmierzyć się z naturą w jej najbardziej bezwzględnym wydaniu.

– To nie był sprint, to była walka z własnymi słabościami – mówią świadkowie zdarzenia.

Każdy krok wymagał nadludzkiego wysiłku. Każdy ruch musiał być przemyślany, by nie tylko samemu nie utonąć w mazi, ale przede wszystkim, by nie zestresować i nie zranić już i tak wycieńczonych jeleni. To był prawdziwy „Runmageddon ekstremum”, tyle że zamiast sztucznych przeszkód, ratownicy mierzyli się z brutalną rzeczywistością pola refulacyjnego.

Szczęśliwy finał

Po ponad sześciu godzinach dramatycznej walki, oba jelenie zostały bezpiecznie przetransportowane na suchy ląd. Choć akcja miała miejsce jakiś czas temu, jej echa wciąż budzą podziw. Dzięki poświęceniu 18 ochotników, zwierzęta, które jeszcze rano walczyły o każdy oddech w błotnistej mazi, dziś znów są w swoim naturalnym środowisku – w lesie.

Bohaterowie bez peleryn

Działania Rafała Sucheckiego i wielu innych odważnych osób,  które narażały własne życie to dowód na to, że prawdziwe bohaterstwo rodzi się z empatii. W świecie zdominowanym przez statystyki i szybkość, oni postawili na cierpliwość i serce.

Dziś, gdy emocje już opadły, pozostaje jedno słowo: dziękujemy. Za determinację, za brak wahania i za to, że w krytycznym momencie znaleźli się ludzie gotowi wejść w błoto, by ratować tych, którzy sami o pomoc poprosić nie mogli.

Szacunek, Panowie. Takie czyny definiują nasze człowieczeństwo.

Ewyspiarz.info